Silnik o tłokach współbieżnych (inaczej: silnik o dzielonych cylindrach) to silnik dwutłokowy, w którym każdy cylinder ma dwa otwory walcowe (o osiach równoległych lub zbieżnych, leżących w płaszczyźnie prostopadłej do osi obrotu wału korbowego), połączone wspólną komorą spalania w jedną przestrzeń roboczą. Wnętrze cylindra zamykają dwa niezależne tłoki - jeden w każdym otworze. Oba tłoki cylindra są sprzężone rozwidlonym korbowodem lub oddzielnymi korbowodami ze wspólnym czopem korbowym wału korbowego. Charakter posuwisto-zwrotnych ruchów obu tłoków cylindra jest identyczny, lecz tłok sterujący dolot mieszanki (lub powietrza) naśladuje z niewielkim przesunięciem fazowym (opóźnieniem) ruchy tłoka sterującego wylot spalin, co zapewnia wymaganą niesymetryczność rozrządu. Obecnie, silniki o tłokach współbieżnych - przeważnie motocyklowe o zapłonie iskrowym lub niekiedy wysokoprężne - stosowane są rzadko i raczej wychodzą z użycia (z uwagi na skomplikowaną konstrukcję i niewielką trwałość).