Silnik spalinowy bezkorbowy to silnik o tłokach przeciwbieżnych i poziomych cylindrach rozmieszczonych w układzie walcowym (inaczej bębnowym lub rewolwerowym), mający bezkorbowy mechanizm zamieniający posuwisto-zwrotne ruchy tłoków na obrotowy ruch wału głównego. Seryjnie produkowane są tylko silniki o tłokach przeciwbieżnych o wałach głównych z tarczami wyciskowymi. Każdy tłok jest połączony z popychaczem zakończonym zabierakiem obejmującym obrzeże skośnej tarczy wyciskowej. Aby zmniejszyć opory tarcia, zwykle wyposaża się zabierak w elementy toczne (rolki lub kule), pośredniczące w przekazywaniu nacisków. Tłoki rozsuwające się pod naporem spalin poprzez popychacze wywierają skupione naciski na obrzeża tarcz wyciskowych, co zmusza je do przekręcania się wraz z wałem głównym. Jednocześnie w przeciwległym cylindrze tłoki są zbliżane do siebie wskutek ustępowania ich popychaczy pod naciskami obrzeży obracających się tarcz. Obecnie silniki o tłokach przeciwbieżnych stosowane są bardzo rzadko (głównie jako stacyjne lub okrętowe o dużych mocach).