Silnik zewnętrznego spalania - to ogólna nazwa niekonwencjonalnego silnika spalinowego, wykonującego pracę mechaniczną kosztem energii cieplnej czynnika roboczego o właściwościach gazu doskonałego (np. helu lub wodoru), którego niezmienna ilość wypełnia przestrzeń szczelnie zamkniętą i ulega w niej jedynie przemianom fizycznym. Ubytki energii cieplnej czynnik roboczy silnika zewnętrznego spalania uzupełnia przez cykliczne przejmowanie z zewnątrz ciepła wywiązującego się wskutek ciągłego spalania w przestrzeni stale połączonej z atmosferą, a nie w przestrzeni roboczej (co stanowi główną zaletę i różnicę w porównaniu z powszechnie stosowanymi konwencjonalnymi silnikami spalinowymi, określanymi jako silniki wewnętrznego spalania). Zależnie od konstrukcji ruchomych elementów roboczych, których przemieszczenia są wymuszane przez bezpośredni napór czynnika roboczego, ogólnie rozróżnia się silniki zewnętrznego spalania tłokowe oraz silniki zewnętrznego spalania turbinowe (nie stosowane jako trakcyjne). Opracowywanie silników zewnętrznego spalania tłokowych napotyka szczególne trudności konstrukcyjno-technologiczne, zadowalająco opanowane dotychczas tylko w różnych wersjach silników STIRLING i pochodnych, m.in. dzięki oryginalnym wykonaniom mechanizmu korbowego (tzw. rombowego) i wymienników ciepła.