Wyładowanie iskrowe (inaczej - wyładowanie świetlące) to potoczna nazwa zjawiska elektrycznego, które polega na przebiciu przerwy istniejącej w obwodzie elektrycznym, kiedy podwyższające się w nim napięcie osiąga odpowiednią wysokość (tzw. napięcie przebicia). Cechami charakterystycznymi wyładowania iskrowego są swoiste efekty świetlne (np. błękitny błysk) oraz akustyczne (np. suchy trzask). Wskutek wyładowania iskrowego obniża się napięcie w obwodzie, ze względu na wielokrotne zwiększenie się natężenia prądu płynącego przez przerwę. Jednocześnie w strefie wyładowania iskrowego energia elektryczna gwałtownie przeistacza się w energię cieplną, co wykorzystuje się np. do zapalenia mieszanki paliwa i powietrza metodą zapłonu iskrowego. Każde wyładowanie iskrowe rozpoczyna się od wyładowania pojemnościowego, a kończy się wyładowaniem indukcyjnym.