Wyładowanie indukcyjne to dość stabilne wyładowanie następujące bezpośrednio po wyładowaniu pojemnościowym, wywoływane przez energię elektryczną nagromadzoną w indukcyjności układu (tj. przez energię magnetyczną) i stanowiące końcową fazę wyładowania iskrowego. Biorąc praktycznie wyładowanie indukcyjne jest to świecący łuk elektryczny. Odnosząc do przeciętnych warunków zapłonu iskrowego, wyładowanie indukcyjne trwa względnie długo (przez kilkaset milionowych części sekundy), przy czym w okresie tym kanałem bardzo silnie zjonizowanej mieszanki (zwykle już płonącej) płynie prąd o niewielkim natężeniu (0,03... 0,06 A) zmieniającym się tylko nieznacznie. Do podtrzymywania wyładowania indukcyjnego wystarcza umiarkowane napięcie (1500...2000 V). Podczas wyładowania indukcyjnego energia elektryczna niemal w całości przeistacza się w energię cieplną, raczej zbędną lub nawet niepożądaną (z uwagi na nagrzewanie się elektrod świecy zapłonowej). Do wzniecania płomienia ciepło wywiązujące się wskutek wyładowania indukcyjnego przyczynia się tylko w przypadku niedostatecznej jednorodności lub częściowej aktywacji mieszanki.