Wentylator nienastawny to ogólna nazwa wentylatora, którego wiatrak ma łopatki połączone na stałe z ich piastą utrzymującą je w niezmiennych położeniach. Cechą charakterystyczną wentylatora nienastawnego jest stałość identycznych kątów odchylenia łopatek od ich płaszczyzny obrotu. Istotne zalety wentylatora nienastawnego to lekkość i wybitna prostota konstrukcji wiatraka wentylatora. Dzięki temu np. całość wentylatora chłodnicy stanowi często jego wiatrak osadzony na wałku pędnym pompy wody. Sprawność wentylatora nienastawnego jest zadowalająca tylko w dość wąskim zakresie prędkości obrotowych wiatraka. Ze względu na rozległość zakresu użytecznych prędkości biegu silnika, zwykle stosuje się dość duży wentylator nienastawny chłodnicy, cechujący się znacznym momentem zamachowym, a przez to uchwytnie zmniejszający zrywność silnika. Zmusza to na ogół do napędzania wentylatora nienastawnego poprzez przekładnię lub układ przeniesienia napędu o konstrukcji umożliwiającej poślizgi między elementami przekazującymi napęd, jeżeli opór bezwładności wentylatora nienastawnego staje się zbyt duży.