Wiatrak wentylatora to potoczna nazwa wirującego układu łopatek wentylatora. Zwykle wiatrak ma postać odrębnej całości konstrukcyjnej, którą stanowią odpowiednio rozstawione łopatki i ich wspólna piasta, utrzymująca je w wymaganych położeniach (stąd używana niekiedy nazwa: wirnik wentylatora). Znaczne długości i stosunkowo wielkie powierzchnie łopatek wiatraka sprawiają, że nawet względnie lekki wiatrak łatwo drga i odznacza się dużym momentem zamachowym. Liczba łopatek wiatraka oraz ich ukształtowanie i szerokości umiarkowanie tylko wpływają na sprawność wentylatora. Szczegóły konstrukcji wiatraka dobiera się tak, aby utrudnić do maksimum trzepotanie łopatek, będące główną przyczyną hałaśliwości pracy wentylatora. Wymaganą cichobieżność wentylatora zapewnia się przez dokładne wyrównoważenie statyczne i wyrównoważenie dynamiczne wiatraka oraz ograniczenie do minimum promieniowych i poosiowych luzów w ułożyskowaniu. Powszechnie dopuszcza się prędkości obwodowe łopatek wiatraka do ok. 110 m/s (samochody ciężarowe) lub ok. 90 m/s (samochody osobowe).